این 12 میلیون نفر

1- نکته جالبی است که تمام گروههای سیاسی غیر اپوزیسیون کشور بالاتفاق در عمل به این واقعیت معترف اند که در کشور ما درصد شرکت واجدین شرایط رای دهی در انتخابات نشان دهنده میزان مقبولیت نظام در نزد عامه مردم است. و از همین روست که در آستانه برگزاری هر انتخاباتی در این کشور راست و چپ و میانه همه با هم همنوا در این داستان اند که مشارکت حداکثری مردم امری پسندیده، لازم، واجب، حیاتی، سرنوشت ساز و... است. توجه به این واقعیت سوالات مختلفی را به ذهن متبادر می کند. چرا میزان مشارکت حداکثری مردم امری حیاتی است؟ آیا درصد بالای مشارکت مرئمی در انتخابات نشان دهنده درصد بالای رضایت مندی از نفس و اصل موجودیت جمهوری اسلامی است؟ چرا در هیچ یک از کشورهای توسعه یافته، تا آنجا که من می دانم، میزان مشارکت حداکثری مردم دغدغه اساسی و امری سرنوشت ساز برای آن کشورها نیست؟ و در ایران ماست که همواره بحران های پی در پی ایجاد شده برای نظام سیاسی بایستی به مدد این حضورهای پرشور از سر گدرانده شود؟

2- از تحلیل سیاسی جامعه شناختی و پاسخ گویی به این سوالات که بگذریم، کافیست نیم نگاهی به تجربه های پیشین در انتخابات های سراسری دهه اخیر بیاندازیم و میزان اثرگذاری، اهمیت و سرنوشت سازی حضورهای پرشور را در عمل بازخوانی کنیم. به نظر من این بازخوانی ما را معترف به واقعیاتی که در بالا گفته شد خواهد کرد.

3- به گواهی آمار و ارقام پرشورترین انتخابات های ریاست جمهوری و مجلس شورای اسلامی در 2 خرداد 76 و 29 بهمن 78 اتفاق افتاده است. و باز هم  به گواهی همه فعالان سیاسی، در این دو رویداد فارغ از نتیجه به دست آمده حضور حداکثری مردم بسیار موثر، مفید و دشمن شکن بود. نکته جالبی که مرا به نوشتن این مطالب واداشت، برخورد با نکته ای در سخنرانی یکی از چهره های فرهنگی سیاسی پس از انتخابات مجلس ششم بود. و آن این نکته که در انتخابات مجلس ششم ( که پرشورترین انتخابات مجلس پس از انقلاب است) 12 میلیون نفر از واجدین شرایط رای دهی در انتخابات شرکت نکردند!!.

4- از بیماران و افرادی که به لحاظ جسمی، جغرافیای، حوادث روزمره و .... که بگذریم به نظر شما این 12 میلیون نفر چه کسانی بوده اند؟ موضع آنان نسبت به نظام سیاسی  و شرایط موجود چه بوده است؟ در شرایطی که نشاط سیاسی مردم حادثه دوم خرداد را آفریده بود و پرونده  قتلهای زنجیره ای و حادثه کوی دانشگاه تهران اغلب بسیاری از مردم را سیاسی تر و روزنامه خوان تر کرده بود و در کل اقشار مختلف جامعه در تب التهاب های سیاسی بودند، و به همین سبب مشتاق به کنش گری و حضور پررنگ سیاسی بودند و 29 بهمن 78 را رقم زدند، این 12 میلیون نفر کجا بوند؟ به چه چیزی فکر می کردند؟ موضع سیاسی شان نسبت به حاکمیت چه بود؟

5- باید با این 12 میلیون نفر چه کرد؟ کمتر شوند یا بیشتر بهتر است؟ به نظر شما اکنون چه اندازه به تعداد این 12 میلیون نفر افزوده شده است؟ چه عواملی در افزایش و کاهش این تعداد موثراند؟ آیا نحوه بررسی و تایید صلاحیت ها و حضور آزادانه همه جریان های غیر اپوزیسیون در این انتخابات بر افزایش و کاهش این تعداد اثرگذار است؟ آیا...

6- اکنون هم در آستانه انتخاب مهم، سرنوشت ساز، حیاتی و ... دیگری هستیم. اکنون نیز نیازمند حضور حداکثری و پرشور مردم هستیم. حضوری که بار دیگر توطئه ها را خنثی و شرایط ویژه کشور را از سر بگذراند. این حضور پرشور نیازمند همیاری همه گروهها مسئولان، احزاب و دست اندرکاران امر اجرا و نظارت بر انتخابات است. باری انتخابات مجلس هشتم نیز بایستی خاطره ساز شود.   

پیشنهاد هفته: این شماره ماهنامه فرهنگی "خردنامه همشهری". (شماره 22، دی 1386)، مقاله دکتر محمد علی میرمعزی با نام "دیدن به نور دل، دریافتهای باطنی در باب خداشناسی و امامت شیعی"

تاهفته بعد

یا حق